Home

Enkele weeskinderen van ons schooltjeetenen slapen bij een soort weeshuis van de kerk. We hebben daar een bezoek gebracht en er hoorde ook een (poli)kliniek bij. Deze was half af (ze hadden bijv. nog geen matras op het bed, geen weegschaal, geen bloeddrukmeter) maar er kwamen perdag toch zo'n 20mensen aanlopen uit de ' bush'. Ik heb de priester dieons rondleidde gevraagd of we een keer mee mochten als hij zieken bezocht in een echt ziekenhuis. Hij hield zich aan zijn woord en haalde ons twee dagen later op. Er stonden maar drie auto's op de parkeerplaatsvan het ziekenhuis! Het zag er erg netjes uit van binnen en het was er ook erg rustig omdat het momenteel geen malariatijd is. We hebben een paar patienten bezocht en het is de bedoeling dat je dan ook iets voor ze meebrengt: suiker en een stukje zeep. Daar zijn ze erg blij mee. Je kunt ze niets vragen want bijna niemand spreekt er Engels. Alles moet dus vertaald worden in het Cheecewa.

Het afgelopen weekend waren we met andere vrijwilligers op een berg, en eerlijk gezegd had ik niet bedacht dat het op sommige onderdelen nog primitiever kon worden, zoals zelf koken op een houtvuurtje, geen electriciteit, wel een douche, maar steenkoud. De omgeving was prachtig en we hebben een mooie wandeling gemaakt met een gids van ruim 4 uren. Zaterdag zijn Karel en ik even de armoede ontvlucht en hebben goed gegeten in een hotel. Wat hebben we ervan genoten.
Het meisje met het gele vest is weer de hele week niet op school geweest. Ik probeer met iemand van van de staf van Chayof thuis naar haar toe te gaan, maar ik krijg de indruk dat ze het niet zo belangrijk vinden en het is natuurlijk ook zo dat je net zoveel meisjes met rode en blauwe truien hebt; er zijn hier zoveel arme kinderen.

Gelukkig is de aanvraag voor het voedselprogramme onderweg en we kunnen ook nog 20 warme dekens kopen voor oude mensen die voor kleinkinderen zorgen.

Allereerst bedankt voor jullie hartverwarmende reacties op mijn vorige weblog.

Het meisje met de gele trui is voor mij (en Karel) een verhaal geworden dat nog bezig is. De allereerste dag toen we op school kwamen, werden we allemaal omringd door kinderen. Er was een kind dat achteraf bleef zitten. Ze durfde me niet aan te kijken. ze zag er ook ziek uit: witte uitslag op haar hoofd en gezicht en ontstoken ogen. Ze werd genegeerd en weggeduwd en weggeduwd door de andere kinderen. In de eerste week hebben zowel Karel als ik geprobeerd ghaar wat meer te betrekken bij de anderen, en de vijfde dag werden we beloond; we gingen het weekend weg en kinderen stonden ons uit te zwaaien, zij kwam ook dichterbij, lachte en zwaaide ook, dat is waar we het voor doen.
De afgelopen week is ze niet op school geweest en al zou ik haar naam weten, in deze wirwar van huisjes en steegjes zou ik nooit kunnen vinden waar ze woont. Wordt vervolgd.

De dag van vertrek hebben we al onze kinderen en kleinkinderen gelukkig nog even gezien. Soms begint het avontuur al heel vlug. Op de snelweg van nieuwerkerk naar de trein in Rotterdam schoot de achterklep van de auto open, gelukkig verloren we geen koffers of tassen. Verder liep de hele heenreis op rolletjes en alle bagage van ons kwam goed aan. We hebben 1 nacht in Lilongwe geslapen (de hoofdstad van Malawi). De volgende dag zijn we met een erg vol busje naar Chayof gebracht. Het huisje staat echt helemaal tussen alle mensen in. Het is eenvoudig en schoon. Geen water, wel electriciteit. De wc is buiten: hokje met een gat in de vloer. Iedereen krijgt 's morgens een bak met warm water in de een soort badkamer en dat lukt allemaal prima. Douchen doen we wel weer in het weekend. We hebben Bether die de hele dag voor ons zorgt; ze maakt de maaltijden voor ons klaar, wast voor ons en houdt het huisje voor ons schoon.

Hallo lezers,
Ja, nog even en het is zo ver; dan gaat de reis en het grote avontuur beginnen. 2 van de 4 koffers zijn al weken geleden ingepakt met o.a. paracetamol, verbandartikelen, babykleertjes, sportspullen waaronder; frisbees en voetballen. (van Nico over van Z.Afrika)
Wat zal Malawi ons brengen en leren? We zijn heel benieuwd.
We proberen om 1 keer in de week een blog te schrijven maar kunnen het niet beloven. 
Zaterdag 4 juni gaan we eerst met de trein naar Brussel. Van daaruit vliegen we via Addis-Abeba (Ethiopië) naar Lilongwe; de hoofdstad van Malawi.
Daar blijven we tot maandag om te wennen en dan worden we opgehaald
en naar Chinamwali gebracht waar we gaan helpen op het project "Chayof".
Groetjes, Lies.

Hallo allemaal,

Karel, Mark en Celia hebben een prima reis gehad, gelukkig was er veel ruimte over zodat Celia languit kon slapen op een paar stoelen en Mark en Karel ook even rust hadden.
Ja....dat was heeeeeeeeeel leuk om Karel, Mark en Celia weer te zien.
Wat ik belangrijk vind is dat je hun een beetje mee laat delen in de situatie van het project. Als je het dan later eens ergens over hebt, dan weten
ze waar je over praat.
Met Nico en Anita gaan we in de herfst naar Sauveille en dat is ook zo leuk om met elkaar te delen.
Het afscheid nadert en eerlijk gezegd ben ik er niet heel erg mee bezig; het werken op Palm Tree gaat geleidelijk aan over in de vakantie. We hebben hier een heel leuk cadeautje gekregen van Be-More; ik zal het jullie laten zien als we terug zijn.
Waarschijnlijk wordt het wel wat moeilijker als we weg zijn van de kinderen.

Hoi allemaal,
Heel leuk om al die reacties van jullie weer te lezen.
Karel, Mark en Celia zijn ook goed aangekomen in Zuid Afrika; vandaag of morgen gaan we ze zien.
Vandaag hebben de kinderen vrij van school. We gaan 1 vertrek dat helemaal opruimen en sorteren en daarna de hoognodige douch.
Het afgelopen weekend heeft Diana ons meegenomen naar Durban, ze heeft ons de stad laten zien en we zijn naar een paar goedkope kledingzaken geweest en hebben onze slag geslagen voor hele leuke prijsjes. Daarna zijn we naar een overdekte markt geweest. Dat was gezellig. Toen heeft ze ons naar ons hotel gebracht, voor 1 nachtje. Tanja heeft lekker veel op het strand liggen zonnen, ik maar eventjes en verbrand (Nico, dit herken je wel he) en verder ik heb me in winkels weer goed vermaakt. Ook weer heerlijk zitten eten.
Als de stad klaar moet zijn voordat de wereldkampioenschappen voetballen daar is eind juni, dan moet er nog heel wat gebeuren.

is al weer bijna voorbij; wat gaat het snel.
De eerste week van het persoonlijk begeleiden is redelijk gegaan.
Wennen voor hem (jochie van 9 jaar) de andere kinderen en mij. Alles wat op papier staat moet bijgesteld worden maar het is behoorlijk intensief;
ik noem het maar: spelenderwijs bijzonder onderwijs.
Gelukkig komt er soms een vierdejaars studente psychologie kijken naar ons mannetje om straks een schakel te zijn tussen ons en de volgende groep vrijwilligers. Tanja gaat me morgen een dagje aflossen (verlossen.)
We hebben met Ross gepraat over het sponsorgeld. Het zit zo, dat alles hier heel erg verouderd is, maar een soort sponsorloterij gaat hulp bieden. Plannen en tekeningen liggen klaar van nieuwe gebouwen die er moeten komen. Wanneer precies is niet bekent (want dit is Afrika). 
Het is dus onverstandig om nu iets te investeren in het opknappen.

(Ja, dat is Afrika, soms gaat de winkel gewoon een half uur eerder dicht en dan kun je je verhaal niet afmaken)
Om half 12 kregen de kinderen een bord pap met bruine bonen er in. Voor de meesten de enige maaltijd omdat de ouders gewoon te arm zijn om eten te kopen. Water mogen ze steeds zelf pakken. De voertaal van de kinderen is Zulu (veel kinderen uit sloppenwijken, vandaar ook te weinig eten en vrij veel geweld in de klas. Dit wil Ross absoluut niet. 1 kind van 9 jaar met een geestelijke ontwikkeling van 1 maand kan niet zelf eten of drinken pakken; wie geeft hem wat als hij niet geholpen word?
s'middags wordt er wat gehandwerkt met ongeveer 20 kinderen, de rest doet niets.
Deze dag heb ik besproken met Ross, de moeder van bijna alle kinderen hier. De komende 2 weken gaat "ons" kind van school en ik ga hem 1 op 1

Hallo allemaal,
In de eerste plaats weer heel hartelijk bedankt voor jullie leuke reacties.
Afgelopen dinsdag ben ik meegeweest met 1 van de 3 kinderen naar het bijzonder onderwijs om eens te kijken hoe dat hier gaat. Nou dat was wel een dag zeg.......Er waren 3 klassen en ik kwam in de zwaarste te zitten. In de klas zitten ongeveer 48 kinderen er is 1 leerkracht. Soms kwam er nog even iemand helpen en soms ging er iemand met een paar kinderen naar de w.c.
Als de leerkracht even de klas uitmoest dan was de chaos helemaal kompleet.
Met sommige kinderen werd iets geoefend van 1-10 maar dat waren maar ongeveer 25 kinderen die mee konden doen. De rest deed niets, verveelde zich en dan kwam er nog al wat geweld uit. Om Half 12 krijgen ze allemaal een bord eten.
 Sorry maar de winkel gaat dicht en we moeten afsluiten.  Groetjes  Lies.

Wat een weekend; ik weet bijna niet waar ik moet beginnen en het kost ook erg veel tijd om alles te schrijven, maar eerst zal ik wat vragen beantwoorden. De voertaal is hier gelukkig Engels, maar soms moeten we in de klas tegen de kinderen zeggen; please speek English (hun moedertaal is Zulu)en soms krijg je dat terug en zeggen ze tegen ons als we even iets Nederlands tegen elkaar praten; please speek English. Gebarentaal is hier helemaal niet van toepassing.
Waar ik heel erg naar uitkijk is dat ik morgen een dag mee ga lopen op de school van de kinderen met bijzonder onderwijs, dat zal wel erg heftig worden denk ik.
Foto's op de weblog zetten zal zeker niet gaan gebeuren, ik ben al blij dat dit me lukt.

Hallo allamaal.
In de eerste plaats bedankt voor jullie leuke reacties.
Daar zijn we dan. We hebben een prima reis gehad waar alles liep zoals we gehoopt hadden.
De eerste vlucht was 4 uur vliegen naar Cairo, de tweede vlucht 8 en een half uur naar Johannesburg en de laatste 1 uur vliegen naar Durban.
We werden opgehaald door Diana (mededirecteur van Palm Tree). De moeder van alle kinderen is Ross: zij heeft ze allemaal geadopteerd.
De kinderen zijn echt geweldig: wel heb ik nog moeite met alle namen ook omdat ze Afrikaanse namen hebben. De jongste is 2 jaar en de oudste is 13 jaar. Elk kind heeft z'n eigen begeleiding en opleiding binnen of buiten ons terrein. De kleintjes gaan naar een creche buiten ons terrein.
Om 8 uur begint de klas, tot 2 uur, daarna gaan we de kinderen helpen met hun huiswerk, spelen met alle kinderen en ons eigen potje koken samen met de 2 andere vrijwilligers: Yvon en Peter.

Het duurt nu niet lang meer voordat Tanja (onze schoondochter) en ik naar Zuid Afrika vertrekken om bij Palm Tree te gaan helpen.
De voorbereidingen van deze reis brengt al heel veel leuke en lieve reacties met zich mee en er zijn veel mensen die erg enthousiast reageren.
De eerste dagen zal er veel op me af komen en alles zal best wennen zijn, als ik de weblogs van de andere vrijwilligers zo lees. Toch ben ik er redelijk zeker van dat ik m'n draai daar wel zal vinden. Als ik eerst maar eens al die moeilijke namen aan al die mooie kinderen kan koppelen.
Waarschijnlijk denk ik na 1 week al: dat was nog wel 1 van van de kleinste probleempjes.
Ik kijk er in ieder geval erg naar uit en hoop daar iets te kunnen doen;
al is het maar knuffelen, een traan wegvegen, een pleister waar nodig is of een aai over iemands bolletje.